ELLİBİR

ELLİBİR

Dedesi anlatmıştı Kurtuluş Savaşını,vatanlarının işgal edilişini,fakirliği,yurtseverliği ama en önemlisi ATATÜRK’ ü..

Akşehir’e batı cephesi savaşları için geldiğinde en çok şimşek gibi bakan gözlerle Kurtuluş Savaşının mutlaka zaferle kazanılacağının müjdesini vermişti bizzat ..

‘O olmasaydı biz olamazdık’ demişti dedesi..’Sadece savaşı kazanmadık yeniden insan olduk’ diye de eklemişti..

Yüreğindeki Atatürk sevgisinin ilk tohumlarını dedesi ekmişti yüreğine öğretmenleri ve ailesi büyütmüştü yıllar boyu..

Yıllar geçtikçe tek bir soruya cevap bulamadı,vatanını yedi düvelin elinden yokluk içinde kurtaran ve aydınlık yarınlar için varını yoğunu veren kendinden başka hiç kimsesi olmayan ve her şeyini ülkesine bağışlayan bu insana  saygısı ve sevgisi olmayanları..

Canından çok sevdiği Aziz Türk Milleti diye hitap ettiği her şeyini bağışladığı milletinin elli birinden olmadı..

Çocuklara baktı ‘küçük hanımlar,küçük beyler sizler bu yurdun birer gülü ikbal ışığısınız ‘dediği..Bir 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı öncesi çocukların geleceğini..

Yine O’nun sözleri geldi aklına gülümsedi..’Umutsuz durumlar yoktur umutsuz insanlar vardır.Ben hiç bir zaman umudumu yitirmedim’..

 

Rumuz: Bir Yazar

 

 

 

  • PAYLAŞ
  • İzlenme : 138