• Ana Sayfa
  • »
  • SONUN HABERİ VARMIŞ AYRILIKTAN

SONUN HABERİ VARMIŞ AYRILIKTAN

Ve SON… Ömür boyu birlikte yaşadılar… SONsuza dek ayrılmadılar. Masallar hep böyle bittiğinden midir ayrılıkları kabullenemeyişimiz? Tüm bitişler aynı mıdır? SONlarda hiç ayrılık yok mudur?

Büyüyene kadar masallarla uyutulduk. Artık sabah oldu. Herkese günaydın… Tabi biz o kadar cesaretli değiliz. O yüzden hep güzel SONlu hayaller kurarız. Kim oturup da arkasına yaslanıp kötü hayaller kurar ki… Kurmaya yeltense bile “Allah korusun” sesi yankı yapar hayallerin mağarasında. Kötü başlasa bile kötü bitemez yaşadıklarımız. Ama o kadar da cesaretsiz değiliz. Gerçeği hafife alır, onu hayallerimizle ezmeye çalışırız. Ama en SONunda gerçeğin kahkahalarından bizim gülücüklerimiz pek duyulmaz.

Başlangıçların iyi ya da kötü, güzel veya çirkin olması o kadar da önemli değildir. SONa odaklanmışız hep. Başlamadan bitirdiklerimiz bile vardır. Göze alamıyorsak bir şeyleri, ya da SONunda güzel şeylerin olacağına inanmıyorsak “başlamadan bitsin” isteriz. Diyorum ya SONa odaklanmışız hep.SONralara bırakmışız kendimizi, en iyi dileklerimizi…

Dünyanın nasıl yaratıldığını göremedik ama SONunu(SONumuzu) hepimiz birlikte izleyeceğiz. Ve o gün geldiğinde bu âlemden ayrılacağız. Annemizin karnında en fazla 9 ay kalabiliyoruz ve bu 9 ayın SONunda dünyaya geliyoruz. İlk ayrılığımız bile bir SONla başlıyor aslında. Elimize aldığımız kitabı bir an önce bitirmek için uğraşır dururuz. Nedense kitabın nasıl başlayacağını merak etmeyiz de kitabın SONunda olacakları heyecanla bekleriz, tahmin etmeye çalışırız. Kitabı bitirdikten sonra başka bir kitaba uzanır ellerimiz. Bir kitaptan ayrılır başka bir kitabı kucaklarız.Çalıştığımız iş yerinden işlerimiz bitmeden ayrılamayız. İşimizi SONlandırmadan ya da bize ayrılan sürenin SONuna gelmeden gidemeyiz evimize. Cümlenin SONuna gelmeden noktayı koyamayız. O nokta aslında bir ayrılıktır. Çünkü başka bir cümleye başlamışızdır artık. Arkadaşlarımızla, dostlarımızla buluştuğumuzda muhabbetimiz bittiyse eğer ayrılma vakti gelmiş demektir. İlla sözün bitmesi mi gerekir ayrılmak için… “Kahvemi bitirelim kalkalım ya da şu çayımı bitireyim kalkarız.” Bu cümleleri hepimiz kuruyoruz. Çayı SONuna kadar içmesek yarıda bıraksak olmaz mı?Âşıklar birbirlerini bulmuşken söz verirler hiç ayrılmayacaklarına dair. Dostlar, yakın arkadaşlar ne olursa olsun her zaman yan yana olacaklarını, en mutlu anlarını paylaşacaklarını ve en zor zamanlarını omuz omuza göğüsleyeceklerini söylerler birbirlerine. Aşk biterse kalplerde, ayrılık olur; vefa kalmazsa dostun yüreğinde, ayrılık olur.  Aslında ayrılıkları kabullenmişiz farkında olmadan.SONlarda hep kavuşma yokmuş SONun haberi varmış ayrılıktan. Belki de bu yüzden zamanla alışır vedalara insan.

Ama en zor ayrılık sevdiğinden ayrılmaktır. Vedalaşırken birbirine sarılır ya insan sımsıkı. Koklar sevdiğini gizlice ona fark ettirmeden. İnsan sevdiğine hoşça kal derken bileiçi burkulur. Hani ayrılmak çile gibi gelir insana. Sahi ayrılırken neden sarılır birbirine insan? Bir şeyler SONa mı eriyor dersiniz?Yazarın dediği doğrudur belki: “En kalıcı ayrılık kokusunu en sevdiklerin sıkar.” Ya her yağmurdan sonra duyarsın toprakta sevdiğinin kokusunu ya da rüzgâr getiriverir bir yerlerden. Kalıcıdır ayrılık kokusu gitmez burnunu dibinden. Bu yazı da bir SONla başladı aslında. Bitişinde ayrılık var. Çünkü (nokta).

  • PAYLAŞ
  • İzlenme : 753