DEĞİŞİYORMUŞ İNSAN

Değişiyormuş insan. Her dakika, her saat, her gün… Gözlerini her açtığında, her yumduğunda değişiyormuş insan.

Bazen farkına varmadan bazen bilerek ve isteyerek… Gördüklerimiz, duyduklarımız, yaşadıklarımız, yaşayacaklarımız... Şimdilerde daha çok düşünür oldum. Adımlarımı daha dikkatli atar oldum yürüdüğüm yollara. Hep güzel yollar çıkmasına rağmen karşıma. Hayatın gözlerine daha dikkatli bakar olurdum. Kaçırdığım o kadar çok şey varmış ki… Değişmem gerektiğini biliyordum ama asla zorunda hissetmedim kendimi.Mutluluğu öyle ya da böyle yakalamasını beceriyordum çünkü. Şimdi de mutluyum ama daha çok düşünüyorum eskisine göre. Ellerimden tutan mutluluğun ne kadar gerçek olduğunu soruyorum kendime. Sahici olmayan sahte benlikleri gördükçe… Tek bir kaldırımda aynı duygularla, aynı samimiyetle ve aynı insanlarla yürüyorum yıllardır. Yeni dostluklara temkinli davranarak kucağımı açıyorum. Aşk ise kirli zihinlerde kaybolmuş. Yok olmadan kalbimi bulsun diye dua ediyorum. Doğru, seçiciyim.Ama gülmemeyi beceremiyorum insanlara bir türlü. En kötü huyum bu galiba. Bırakıp gidenler ise geri dönüyorlar, sesimi çıkarmıyorum. Eminler çünkü beni bıraktıkları yerde bulacaklarından. Buna ben izin veriyorum. Çünkü ben tuttuğum kalbi kolay kolay bırakamıyorum.Aynada kendime bakınca değiştiğimi pek anlayamıyorum. Bu yüzdenaynanın önüne kendimi değil de şahit olduklarımı, dinlediklerimi, yaşadıklarımı koyuyorum. Ve sonunda değişiyorum. Kendimi görmeyeli epeyce değişmişim. Nasıl mı? :

Daha fazla sevmeye başladım ama daha sessiz daha sakin. On adım atıyorsam bir adımımı geri atmaya başladım. Bu kadar uzaklaşabiliyorum sevdiklerimden. Bu hayatta birini çok sevmeyeceksin diyen birisi sevilmeyi tatmamış olacak ki bunu söylemiş. Evet, fazla sevgi üzebilir kimi zaman. Buradaki sorun, sevginin fazlalığı değil, onu kontrol edemememizde…  Beni üzenler, kıranlar için daha içten dua etmeye başladım. Çünkü onlar sayesinde kalbimin değerini daha iyi anladım. Minnet duyuyorum yalancılara doğrunun farkına varmamı sağladıkları için. Geçmişle şimdiki zamanın karşılaştırmasını yaparak geçmiştekileri şimdikilerle silmeye başladım. Gerek yok, çünkü geçmiş geçmiştir. Bu yüzden daha çabuk unutmaya başladım. Başkaları için değil kendim için değişiyorum. Ama değişmemi sağlayan o başkalarının bana duyurdukları, gösterdikleri, yaşattıkları her şey için onlara teşekkür ediyorum.

Daha farklı bakıyorum toprağa, suya. Suyu görünce çok heveslenmiyorum artık, topraktan daha az korkmaya başladım. Tesadüflere inanmıyorum. Gördüklerimin hepsi tesadüf değil gerçeğin ta kendisi.Meğer ne çok kirliymiş zihinler gibi eller de. Uzatmıyorum ellerimi eskisi gibi herkese. Bana bulaşacağından değil. Belki farkına varırlar diye. Mutlu olmanın yollarını az çok buldum gibi mutlu etmenin yollarını arıyorum. Daha çok okuyorum hayat denen kitabı. Ve dinliyorum tabiatı, canlı cansız tüm varlıkları. Seslerini satırlarıma fısıldıyorum her fırsatta. Hayata doksan derece dik bir bakış açısıyla bakmamıştım hiç, iyi ki bakmamışım. 360 derecelik bir açıyla bakmayı öğrendim hayata. Çünkü ne yaparsam yapayım kendime döndüm en sonunda. Birilerini yargılamadan, suçlamadan önce kendimi sorgulamayı seçtim. Bu bakış açısı bana çok şey kazandırdı.

Değişirken öğrendim, öğrenirken değiştim. Öğrenme yaşam boyudur insanın hayatında. O halde insan değişmeye devam edecek hayatı boyunca. Korkmayın değişmekten. Daha öğrenecek çok şey var bu dünyada.

  • PAYLAŞ
  • İzlenme : 655