BAZEN

İçinde ne var ne yoksa yazmak istersin bazen.

Elindeki kalemin kulağına fısıldarsın her şeyi, bir bir anlatırsın kalbindekileri, aklındakileri. Ama kalem, kağıtla buluştuğunda heyecandan yazamaz dinlediği çoğu şeyi. Adeta dilsizleşir, susar, sessizleşir.

Bazen tek başına çıkmak istersin dışarı. Biraz dolaşmak, yürümek istersin, nereye gideceğini tasarlamadan, geri dönüşünün ne zaman olacağını ayarlamadan. Sadece gitmek istersin. Sen yürüdükçe zihnindeki düşünceler, adımlarına eşlik eder sanki. Sonra yorulursun düşünmekten. Oturursun bir yere. Derin bir nefes alırsın, sana iyi geleceğini düşünürsün çünkü. Sonra dalarsın hayallerine, uzun süre çıkamazsın hayallerinin yüzeyine. Belki sonra aniden yağmur bastırır. Kendine gelirsin. Hızlıca koşarsın geldiğin yere.

Bazen kimseyle konuşmak, kimsenin yüzünü görmek istemezsin. Uzaklaşmak geçer içinden, her şeyden, herkesden. Bazen en yakınların bile yabancı gibi gelir. Soğukluk olur yüreğinin en derinlerinde bir yerlerde. Kimsenin de seni aramasını, sormasını istemezsin. Mesafe koyarsın hayatla arana. Hayatı da önemsemez olursun.

Bazen bir şeyler beklersin, birilerini beklersin ama doğru olanı beklediğini bilip bilmeden. O beklediğin aslında o kadar küçük bir şeydir ki ve o an seni o kadar çok mutlu edecektir ki... İşte bu yüzden inatla beklersin ya, bu yüzden olmayacağını, gelmeyeceğini bilsen de aslında, sabırla beklersin ya... Bazen de ararsın ama neyi aradığını bilip bilmeden. Kaybettiğini mi ararsın hiç kavuşamadığını mı? Hangisini bulmak daha kolay?

Bazen kendi kendine sabah doğru dediğin şey akşam sana yanlış gelir. Gece düşünmekten uyuyamadığını fark edersin. Karanlığın terazisinde bir aydınlık, bir ışık ararsın. Kendine göre ölçersin olan bitenleri, tartarsın yapacaklarını. Vermişsindir kararını, sonuçları yazmışsındır kafana. Sonra sabah olup kalktığında aklındaki her şey karışmış bir şekilde uyanırsın. Gece doğru dediğin şey sabah sana yanlış gelmiştir bu sefer de. Neye yanlış neye doğru diyeceğini bilemez hale gelirsin böylelikle.

Şöyle baktığında hayatın ve insanların acımasızlıklarına karşı güçlüsündür aslında. Yıkılsan bile kendi çabalarınla ayağa kalkmayı başarmışsındır hep. Ama bazen o gücünü kaybedersin yahut kendini güçsüz hissedersin. Senin böyle bir anında kimse yanında değildir ya da sana öyle geliyordur. Yalnız olduğun düşüncesine kapılırsın bu sebebden. Çünkü sen başkalarının üzüntüsünde de sevincinde de her zaman yanındasındır. Fakat çok geçmeden güçlü olduğunu hatırlarsın. Seni iyi edecek tek şeyin yine sen olduğunu anlarsın. “Ben güçlüyüm.” diye bağrırsın sessiz çığlıklarla.  Ama yine de  bazen güçlü olmak bile istemezsin.

Bazen... Bazen... İnsanın hayatında bazenler, bazen çoğalıyormuş gerçekten. Bazen yaşadıklarımız için  imtihandır deriz ya belki de imtihanımız bu bazenlerde gizlidir kim bilir.

  • PAYLAŞ
  • İzlenme : 544