HOŞGELDİN HÜZÜN

HOŞGELDİN HÜZÜN

Ağaçlar sarının her tonu ile yapraklarını bırakmış konfeti gibi dar patika yolun her yerine…

 

Karşılıklı hazır olda durur gibi selamlıyorlar onu..

 

Üzerinde ince bir pardesü yapraklara kıyamaz gibi yere basarken dikkatli...

 

Gözleri her daim hüzünlü..

 

Hep sonbahar gözleri…

 

Gülerken bile derinliklerinde hüznün yansıması…

 

Kaç ilkbahar,kaç yaz kaç, kaç kış geçti kim bilir hep sonbaharda kaldı gözleri…

 

Gidenler miydi acaba yapraklar, yaşamındaki gibi…

 

Kiminin gitmesini çok istediği, kimininse koparken dalından kendi  teninden kopuyormuş gibi acı verdiği…

 

Hüzün ona yakışıyor bir şey söylemiyor dili... Dimdik, onurlu ...

 

Güzel bir dünya bırakmak için dokunuyor,taşa toprağa,tarihe..

 

Ve ben görüyorum onu parkta,caddede,ırmakta,denizde ...

 

Hoş geldin HÜZÜN…

 

Hep sonbahar ol bizimle, duygu ol, dokunuş ol... Savur yapraklarını insan yüreğinle...

 

İnsanca uyanmak için…

 

Emine Çataltaş

  • PAYLAŞ
  • İzlenme : 363