DEĞİŞİR ZAMAN

DEĞİŞİR ZAMAN

Değişir zaman, değişir insan…

 

Gün ağarmamıştı henüz, işe gitmek için arabama bindiğimde müthiş bir düetten gelen sözler… ‘Ateşle oynama’…

Evimin önündeki park ekolojik çeşitliliği ve her sabah kuşların seslerini duyabildiğim yaşam kaynağım...

 

İyi ki var dediğim ağaçlar… Yavrularına kucak açar gibi kuşların sığındığı…

 

‘Hani ıssız bir yoldan geçerken’ diye başlayan müzikle neredeyse sabah olmamış gibi karanlıkta okulların ışıklarını görüyorum içimden,  böyle olmamalı diye fısıldıyorum, çocuklar uyumalı gün ışığını görünce uyanmalı…

 

Simitçiler yerlerini almış köşe başlarında işe gidenlerin uğrak yeri… Anne babaların çocuklarıyla sıcacık bir kahvaltı yapmadıklarına üzüntüm… Buharı tüten bir çayın sıcaklığına hasret yaşamlar…

 

Trafik sakin ama yola çıkanların aşırı hızı ürkütüyor insanı... Trafiğin aktığı o güzelim yolun kenarındaki su kemerlerinin yolculuğunu, kaldırım taşlarının arasından fışkıran bir çiçeğin açtığını görmeden hızla akıp giden insanlar…

 

‘Bir ben huzursuz bir ben çaresiz, bir ben mi düşünüyorum, bir ben mi hissediyorum görülmeyenleri’

 

Önümde ilerleyen araçtan fırlatılan boş bir sigara paketiyle dikkatim o yöne kayıyor… Hangi hakla yapabiliyorlar bunu dünyamıza…

 

Çocuklarımıza bırakacağımız miras böyle mi olmalı…

 

‘Elbette aşk dediğin böyle olmalı, kayboldum kuytusunda yalnızlıkların…’

 

Kayboluyor mu insanlığımız…

 

Aldım başımı gidiyorum…

 

Emine Çataltaş
  • PAYLAŞ
  • İzlenme : 219