• Ana Sayfa
  • »
  • BAKAKALMASAK GİDENLERİN ARDINDAN

BAKAKALMASAK GİDENLERİN ARDINDAN

BAKAKALMASAK GİDENLERİN ARDINDAN

Ellerini arkasında kavuşturmuş dimdik yürüyordu okulun bahçesinde...

Bir ileri bir geri gidip gelmesinden huzursuz olduğu belliydi…

Neden böyle olduğunu sormak için yanına gittiğimde masmavi gözlerinin buğulandığını fark ettim...

Haydi gidiyoruz dedim itiraz etmesine izin vermeden...

Koskoca bir çınar ağacının gölgesinde yemyeşil akan ırmağın büyüsünü seyrettik konuşmadan dakikalarca...

Dokunsam ağlayacaktı biliyorum...

Bütün acıları dinsin istedim...

O kadar değerliydi ki daima doğru ve insandı öğrencilerine, bütün herkese...

Aydın Türk kadınının örnek temsiliydi benim için…

Bakışları geleceğin garantisiydi...

Kim yakmıştı canını bu kadar? diye düşünerek dalmışken `Teşekkür ederim `dedi ve anlatmaya başladı…

Vefasızlık ve değersizlik yakmıştı canını...

Oysa yıllarını vermişti, çok sevmişti evinden daha çok zaman harcadığı okulunu...

Ve artık yorgundu yüreği gitmek istiyordu bir daha dönüşü olmadan…

Düğümlendi boğazı…

‘İyi ki tanıdım sizi’ diyebildi...

Çok sevdiği bir dosttu...

Yeri dolmayan…

 Yıllar sonra bakakalmasak ne güzel olur diye bir ses verdi...

Emine Çataltaş

  • PAYLAŞ
  • İzlenme : 383