• Ana Sayfa
  • »
  • KENDİ OLABİLMENİN SESİ VE SESSİZLİĞİ

KENDİ OLABİLMENİN SESİ VE SESSİZLİĞİ


Küçücük bir çocukken söylenmeye başladı kim olduğun, nasıl davranacağın,nelerden hoşlanman,kimleri sevmen,kimleri sevmemen gerektiğini söylediler hep…


Hiç sormadılar duygularını,düşüncelerini… Sormadan söylemeye kalktığında da susturdular hep ayıptır günahtır diye… Oysa niye ayıp olsundu ki kimi sevdiğini veya neyi sevmediğini söylemek… Kendin olabilmeye neden izin vermiyorlardı? Neden kendinin hissetmediğin duyguların sahibiymiş gibi davranmanı istiyorlardı neden herkese kendisi olmayan maskeler takıyorlardı? Bedenine ve ruhuna uymayan gibi davranmanı sağlıyorlar sonra bunun adına SEN diyorlar... Vazgeçiyorsun kimi zaman kendinden, çünkü yalnızlaşıyorsun kendin gibi olanları bulamadıkça… Yalnızlığını çok sevsen de acı veriyor çoğu zaman… Evlat oluyorsun önce istenilen gibi,eş,arkadaş,anne oluyorsun... Kendinden gittikçe uzaklaşarak… Sonra bir bakıyorsun ki sen bile kendini tanıyamaz olmuşsun. Sürekli ne yapman gerektiği veya ne yapmaman gerektiği söyleniyor... Yetişemiyorsun söylenenlere… Arada isyan edip bu ben değilim desen de çatışma ve mutsuzluklardan kaçıyor yine maskeleri takıyorsun… Nereye kadar, geriye dönüp de zamanın kalmadığını fak ettiğin ana kadar… Geriye dönmek kurtuluş değil ileriye baktıkça yaşlanıyorum diyen arkadaşının sözleri çınlıyor kulaklarında... Kendin olamadan geçen yıllar...


Yalnızlığı hep sevdi ömrünce yalnız kaldığında hep kendi olmanın sesini duyuyordu ve sessizliğini ve bir seyahat, tanımadığı insanlarla yola çıkılan kendin olmanın ne hissettireceği duygusunu yaşamanın heyecanıyla… Önce etrafı izledi kimseyi tanımıyordu yanındaki arkadaşından başka... Bir şey söylediğinde nasıl anlaşılır diye düşünmeden konuşacak,gülecekti… Bir anda heyecanlandı… Bir kaç kez söylediklerini kimse anlamadıysa da çoğu kez anlaşıldı,sınırsızca gülebildi,balta girmemiş ormanlarda sırtını bir kayın ağacına yaslayıp gözlerini kapatıp sessizliğin sesini duyabildi… Ne çok özlemişti kendini… Artık yaptıklarından içine sinmeyenleri oradaki göle bırakacaktı...Kaybetmekten korkmayacaktı yeni insanları tanıyıp, tanımalarına izin verecekti...Gözlerini açtığında muhteşem kayın ağaçlarının yapraklarının arasından süzülen ışığı gördü… Sesini ve sessizliğini…

Emine Çataltaş

  • PAYLAŞ
  • İzlenme : 248