SEN KİMSİN?

SEN KİMSİN?

                                                                              SEN KİMSİN?

    Göğsümün üzerinde bir sıkışma, nefes almıyorum, kan akışım yavaşladı... kollarımdan geçen damarlarda bir sızı… Dilim lal ...

     “Sen kimsin ? ” diye sordum kendime...Cevap ölüm sessizliği...

Uçurumun kenarında tutacak bir el bekler gibi, atlamamak için kapattım gözlerimi, “Buradayım gitme” diyecek bir ses, uzanıp tutacak bir el bekledim.

    Gözlerim kapalı, “Nasıl gittin kendinden, yalnızlığından” diye diye çınlayan sözlerim. Hani cevabın?

    “Hani sadece yalnızlığınla konuşacaktın? Neden çözüldü dilin?,kelimelerin duyguları öldürdüğünü bilmiyor muydun?”

    Atla cesaretin varsa sonsuzluğa… Bekleme o eli… O el değil mi senden giden ? Gidene yol vermek lazım öğrenmedin mi?

   “ Sus artık konuşma,y eter bu kadar... Öğrendim,öğrenmek yapabilmek olsaydı eğer”...

    Açtım gözlerimi gökyüzü gri… Sonsuzluk siyah… Ellerim yalnızlığım...”Sen kimsin ?”...

Emine Çataltaş

  

 

 

  • PAYLAŞ
  • İzlenme : 148