HAYAT DEVAM EDİYOR..

İnsanoğlu nasıl doğup büyüyor..Çoluk çocuğa,torun torbaya karışıyorsa,vakti zamanı geldiğinde ise yaşanası ama kahrolası bu dünya’yı terk eğliyor.



Yaratanın kullarına yaşam süresi genç ya da yaşlı fark etmiyor..

Vakit geldiğinde öte dünya’ya göç ediyorsun..

Önemli olanın Allahın tüm kullarına güzelden yana ölüm nasip etmesi.

Geçtiğimiz hafta anacığımı toprağa verdikten sonra ölümün var olduğuna bir kez daha inandım..

Kanatlanıp uçuveriyor insanoğlu.

İşte tam o anda anlıyorsunuz ölümün gerçekliğini ve de acıların paylaşılarak azaldığını..

Dostlukların daha çok perçinlendiğini.

Ne diyelim yaşam devam ediyor dostlar.

Ölenle ölünmüyor, acısı yüreğe gömülü kalıyor.

Ne kadar çok dost edindiğinin farkına varıyor insan..

İyi ki varsınız..

Allah hepinizden razı olsun..

Acımızı en aza indirgediğiniz için..

Anacığımın torunlarından biri, sevgili yeğenim İpek Konak anneannesine sosyal medyadan öyle güzel duygularla seslenmiş ki bugün o düşüncelere köşemde yer vermek istedim.

Yüreğine sağlık yeğenim…

Bir gün dolma içi hazırlarken televizyonda sevdiği şarkı çıktı diye elindekileri bırakıp kalkıp dans etmiş, turşu kurduğu başka bir gün de bana dönüp “Biz de okuduk ‘Tostoyeskileri’ ne bokum oldu?” demiş ve kavanozu doldurmaya devam etmişti.

Genel olarak anneanneme her baktığımda dedemin eve topladığı bir sürü insana kurduğu kocaman sofralar, küçücük mutfağında bize boza, elma şekerleri yaptığı günler, evdeki her şeyle oynayıp abuk subuk şeyler yapsak da asla aldırmayışı, canını sıkan kişilere genel olarak aldırmayışı gelir aklıma. Ama en çok hayatı seviş biçimi, hayattan aldığı keyif gelir. Öyle muhteşem şartları filan olduğundan değil de, onun kendine duyduğu sevgiden ve hayata olan ilgisindendi bunlar. Bir anneannenin torununa gösterebileceği, öğretebileceği en güzel şeylerden biri bu sanırım.

Annemle bu fotoğrafları 1980 yılından. Bence genel aurasını da en iyi yansıtan fotoğraflardan bunlar. Öyle üzüntüye, dramaya pek tahammülü yoktu. Prensipleri vardı. Saatli yemekleri, programları, yıllardır değiştirmediği zeytincisi, bayramda kapıya gelen çocuklara verdiği fındıklı çikolataları. Sağlıklı bir hayat yaşadı, sevinç dolu bir kadındı.

Uzunca süre hastalanarak, acı çekmedi. Güzel yaşadı, bugün de güzel uğurlayacağız onu. Benim için dünyanın ötesi berisi yok, o yüzden acılarının dindiğini, bugün itibariyle toprakta bedenen huzur bulacağını düşünüyorum sadece.

Her şey için teşekkür ederiz pamuğumuz.”

Haydi, kalın sağlıcakla.

Her şey yüreğinize göre olsun..

Diğer Yazıları
  • PAYLAŞ
  • İzlenme : 146