DOBİ AMAD..

Orta yaş akran olanların çoğu iyi tanırdı Ahmet Arı’yı.. Hani derler ya yiğit lakabı ile anılır aynen o hesap “Dobi Amad’ı”..

Manavgat dilinden Ahmet’e “Amad’ım” derler bilirsiniz..

Amad güzel adamdı, deli dolu yüreği ile kah kükrer.

Yeri geldiğinde koskocaman cüssedeki sevgi dolu yüreği ile ağlardı.

Her ne kadar “Erkekler ağlamaz” da deseler Amad’ta ağlayan delikanlılardandı.

7’den 70’e birçok kişinin işine koşar.

Gecesini, gündüzüne katardı.

Hele hele garibansa koşacağı adam önüne kadar fizana kadar gider garibanın işi çözülsün diye uğraş verirdi.

Koskocaman cüssesinde sevgi dolu yüreği vardı Ahmet Arı’nın.

Lakabını nasıl aldığına gelince kimi delikanlı yıllarında futbol oynarken dönemin Trabzonsporlu ünlü futbolcusu Dobi Hasan’dan esinlenerek “Dobi Ahmet” denildiğini.

Kimileride Ahmet’in korkusuz ve mangal gibi yüreği ile yeri geldiğinde kükrediği ve karşı tarafa korku saçtığından Dobi denildiğini anlatır.

Bu yöreye ilk geldiğim yıllarda Side’de tanımıştım Ahmet Arı’yı..

Taksicilik yapar, müşterek dostların masasında sohbetler ederdik.

Uzun yıllar ağabey kardeş ilişkimiz devam etti.

Son yıllarda ise en çok birlikte sohbet etme olanağı bulduğumuz şey ortak hastalığımızdı.

Ahmet’te bende guak hastalığına yakalananlardandık.

Evrenseki stadında bir araya geldiğimizde ilk işimiz bu illet hastalıktan nasıl kurtulacağımızı ve sigarayı nasıl bırakacağımızı konuşurduk.

Bazen de Antalya caddesinde Nur pastanesi önündeki belediyenin yaptığı camdan korkuluklara dayanır sigaranın kötülüklerini konuşur, nasıl bırakacağız derken dumanını da içimize çekerek sohbet ederdik.

En son konuşmamızı ve sohbetimizi çok iyi anımsıyorum..

5 Nisan 2015 Pazar günü idi..

Evrenseki stadında Kırıkhanspor ile Manavgatspor karşılaşması vardı.

Bir gün önce yani 4 Nisan benim doğum günüm olduğu için sigaraya elveda demiştim..

Ahmet’e sigarayı bıraktığımı paylaştığımda sevinçten gözlerinin içinin nasıl güldüğüne tanık oldum.

Yorgundu, yorgun olmasına karşın o gün Manavgatspor’un Kırıkhanspor’u 1-0 yenmesi onun tüm yorgunluğunu almış ve bana sigarayı bıraktığım için çok mutlu olduğunu anlatarak;

“Darısı başıma ağabey inşallah bu illetten bende kurtulacağım” demişti.

Bu sohbetimizin ardından bir hafta geçmişti ki Ahmet Arı’nın Dobi kardeşimizin vefat haberini aldım..

Gerçekten çok üzüldüm, benden gençti gelecekten umutları ile beraber kendini mahveden sigarayı bırakabilme hayalleri vardı.

Olmadı,ömrü yetmedi kardeşimin..

Çok yoğun bir katılım ve cemaatle onu doğup büyüdüğü köy Çayyazı mezarlığına defnettik.

Öyle çok dostu…

Öyle çok seveni varmış ki, buradan saymakla bitiremem.

Ölümün varlığına her daim inanan bir kişi olarak bugün gidenlerin yanına yarınlarda bizlerde varacağız.

Allah rahmet eylesin Dobi kardeşim.

Allah rahmet eylesin Ahmet Arı..

Yattığın mekanın cennet olsun..

Eşine, dostuna, akrabalarına, arkadaşlarına, ailene ve herkese başsağlığı ve sabırlar diliyorum.

Haydi, kalın sağlıcakla.

Her şey yüreğinize göre olsun..

 

Diğer Yazıları
  • PAYLAŞ
  • İzlenme : 975